ضمان ملقى قائل شده و قصاص را واجب نموده . متن : أو أغرى به كلبا عقورا فقتله و لا يمكنه التخلص منه فلو أمكن بالهرب أو قتله أو الصياح به و نحوه فلا قود لأنه أعان على نفسه بالتفريط ثم إن كان التخلص الممكن من مطلق أذاه فكإلقائه في الماء فيموت مع قدرته على الخروج و إن لم يمكن إلا بعد عضة لا يقتل مثلها فكإلقائه في النار كذلك فيضمن جناية لا يمكنه دفعها . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : يا سگ گيرنده‌اى را به طرف او حمله‌ور نموده و سگ او را بقتل رساند كه در اين صورت عامل سگ را بايد قصاص نمود مشروط به اينكه مقتول امكان رهائى از چنگال سگ را نداشته باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين اگر بواسطه گريختن از معركه يا كشتن سگ و يا فرياد كشيدن بر سگ بتواند خود را از چنگال سگ رها نموده ولى اقدام بر هيچيك از اين امور نكند و خود را طعمه سگ قرار دهد عامل و جانى را قصاص نمىكنند زيرا مقتول خود در قتل نفس خويش كمك كرده و به واسطه تفريط و تقصيرى كه در رهائى خود نموده خويشتن را قربانى نموده است . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : اگر رهائى و تخلّصى كه براى مجنى عليه ممكنست نسبت به هرگونه آسيب و صدمه‌اى بوده يعنى مىتوانسته خود را طور از چنگال سگ نجات دهد كه هيچگونه آسيبى سگ به او نرساند ولى اقدام بر آن نكرده و خو را طعمه او نمود حكمش مانند مجنى عليه واقع در آب بوده كه با قدرت خروج از آب آن را ترك كرده و در آب ماند تا غرق شد كه در اين صورت